DOLUNAYA HASRET

    DOLUNAYA HASRET

Ağaçlar kurudu yaprak döküldü

Yağmur yağdı ama yeşertemedi

Kökleri çekilmiş dallar budaksız

Güneş yüzün gösterdi ısıtamadı

 

Dağlardan çağlayan sular coşunca

Doğadan seslenen kuşlar susunca

Karamuk çiçeği, iğde kurusu

Nefes almayınca canlar uyanamadı.

 

Balıklar yan yatmış kendinden geçmiş

Deniz sallanıyor kumlar taş olmuş

Martılar çatıda sessiz suya bakarken

Dolunaya hasret uçamaz olmuş

 

Göllerin suyunu ovaya salmak

Börtü böcekleri ateşle yakmak

Canlıyı cansızı yok edip durmak

Abbas Tan’ı artık umutsuz etmiş.

15.05.2018

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir